چکیده

وجود سراسر نیاز انسان در کنار فطرت خدا جوی او باعث شده است که همواره خاضعانه روی به آستان معبود آورده و با نیایش و راز و نیازی که الفبای آن را خداوند خود مشفقانه از طریق قرآن و اهل بیت( ع) به او آموخته است با او پیوند برقرار نماید و از این طریق به تکامل و رشد معنوی دست یابد. پژوهش پیش¬رو برآن است تا با روش کتابخانه¬ای و با دقت نظر در آیات و روایات و آثار ادبی مرتبط، میزان اثر بخشی دعا و مناجات بر سلامت انسان را بررسی نماید. طبق یافته¬¬های این پژوهش خداوند متعال در آیات نورانی وحی نه تنها انسان را به روشنی امر به دعا و نیایش می¬کند؛ بلکه از زبان بنده¬اش چگونه و چه¬چیز خواستن را نیز به او تعلیم می¬دهد تا بدین¬ وسیله اهمیت این امر مهم را به او یادآور شود. اهل بیت نیز با تبعیت از قرآن کریم، بارها دوست¬داران خود را به دعا و راز و نیاز به درگاه حق امر نموده و خود نیز نمونه¬های بس ارزشمندی در این زمینه به پیروان خود هدیه نموده¬اند. ادبای فارسی زبان، به¬ویژه ادبای عارف هم با الهام از آیات وحی و روایات معصومین( ع) در این زمینه آثار منظوم و منثور ماندگاری از خود به¬یادگار گذاشته¬اند. مطابق نظر محققان عرصۀ سلامت، دعا و راز و نیاز با معبود، تأثیر انکار ناپذیری در سلامت جسم و به-خصوص روان دارد؛ توجه بی سابقۀ دغدغه¬مندان گسترۀ درمان و سلامت به مبحث سلامت معنوی از مظاهر این تأثیر می¬باشد؛ اما به نظر می¬رسد با وجود اهتمام محققان دور و نزدیک، لازم است حکومت¬های مسلمان نیز در راستای خدمت به خلق، در معرفی این درمان فطری،کم هزینه و ماندگار به یاری و حمایت بیش از پیش از فعالان امر سلامت تحت پوشش خویش بشتابند.
کلمات کلیدی:
دعا و نیایش، قرآن و روایات، آثار ادبی، سلامت جسم و روان، سلامت معنوی