چکیده
هدف: نوشتار حاضر در پی نشان دادن میزان اهتمام دانشگاهیان به پژوهشهاي میانرشتگی و فرارشتگی به عنوان
الگویی نوین براي دستیابی به راه حلی فراگیر و گرهگشا در معضلات حلناشدة ملی و فراملی و نیز مقایسۀ دانشگاهها
و رشتههاي گوناگون در دستکم 80 سال اخیر بوده است. روش: پژوهش پیش رو از نوع تحلیلی- استنادي است.
یافتهها و نتایج: با وجود توجه دنیاي علم به مباحث میانرشتگی، این مقوله- به ویژه در حوزة معارف اسلامی و
علوم سلامت- در بین دانشگاهیان این سرزمین به عنوان مهمترین متولیان امر دانش و پژوهش جاگیر نشده است و این
کمتوجهی در دانشگاهیان غیر دولتی ملموستر است. طبق آمار موجود، توجه دانشآموختگان الهیات و معارف
اسلامی به مسئلۀ سلامت روان در قیاس با دانشآموختگان علوم سلامت بیشتر بوده است که میتوان دریافت بحث
روان یا نفس(با قدري تساهل) بیشترین محل کار را در پژوهشهاي میانرشتهاي علوم دین و سلامت دارد. کمتوجهی
دانشگاهیان علوم سلامت به مسئلۀ «روان» مطابق آمار موجود نیز جاي درنگ دارد؛ به ویژه که امروزه ثابت شده حتی
ریشۀ بسیاري از بیماريهاي جسمی در کمتوجهی به مسئلۀ سلامت روان است.

واژگان کلیدي : میانرشتگی و فرارشتگی، علوم سلامت، معارف اسلامی، مراقبت معنوي، سلامت روان و جسم